De likes en dislikes van pinotage

pinotageWebsites en Winebloggers als The Indian Wineacademy en FringeWine en zelfs Nederlands eerste Master of Wine schrijven en praten openlijk over hun antipathie die opborrelt als het over de pinotage gaat. De artikelen of praatjes beginnen meestal een korte opsomming van de kenmerken van de druif om dan vervolgens over te gaan op ‘I am  not a fan of this grape’ of ‘ik heb er eigenlijk helemaal niets mee’. Grotendeels wordt dat veroorzaakt door het kenmerkende gestoofde, gekookte, rubberen smaakje wat aan de wijnen hangt.

‘Rhubber wheels’ of ‘benzine’ hoor je dan roepen! Of ‘wat heeft dit met wijn te maken.’ Terwijl deze smaak veroorzaakt wordt door een ester, de zogenaamde isoamyl acetate, een bijproduct van het gistingsproces. Onderzoek wijst uit dat deze ester het druifeigen aroma van de pinotage beïnvloedt… Tja, dat kan gebeuren. Maar je kunt er ook iets aan doen, zo blijkt in Wellington, Zuid-Afrika.

Actually I love the grape, vertelt Jaco Potgieter. Hij is wijnmaker van Douglas Green, een hele grote producent in Zuid-Afrika. Hoewel maar 6% van Zuid-Afrika’s totale wijngaardareaal uit pinotage bestaat, is de druif voor Potgieter zijn eerste keuze. ‘But you have to know how to treat it, most of all in the winery.’  De pinotage staat bekend als een ‘good vineyard performer’ met diepgekleurde druiven; de druif is vroeg rijpend en heeft mooi verpakte zuren. ‘But you get the rubbery, oily taste with the fermentation. Secret is to ferment it cool and to keep the cap wet’. Niel Groenewald van Bellingham, collega van Potgieter in de DGB groep, valt hem bij. ‘People don’t even recognize our wines as pinotages’. Al proevend kun je ze niet meer dan gelijk geven. Het palatum biedt een zwart en rood fruitmandje met voldoende backbone om een braai te begeleiden. Dit fruitige, vrolijke, volle karakter vind je terug bij zowel de commerciële wijnen van Douglas Green als bij de premium wijnen van Bellingham.

Wat is dat dan toch met die aversie tegen pinotage? Het heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat de pinotage een kruising is tussen pinot noir – een erkend moeilijke jongen in druivenland – en cinsault, een geaccepteerd werkpaard onder de wingerds. Een ‘hard to get’ kwaliteitsdruif gekoppeld aan een druif die in Frankrijk nu wordt gerooid om er iets beters voor in de plaats te zetten, de zogenoemde cepages améliorateurs. Hoe kan een huwelijk tussen deze twee nu slagen? Daar moet de duvel tussen liggen! De opponenten vallen ook over de hoge opbrengsten van de druif, bij kwaliteitswijnen nimmer een pré. Stellenbosch’ professor A.I. Perold heeft het 87 jaar geleden vast goed bedoeld met de kruising van pinot noir en cinsault, maar de volumes en het ‘oily’ karakter stoten af. Voilá, de antipathie heeft haar plek.

Maar: Douglas Green en Bellingham laten zien dat je uiterst mooie producten kunt maken. En hoor de rising star in Walker Bay District eens. Anthony Hamilton Russell, eigenaar van Hamilton Russell die onder het Ashbourne label een 100 % pinotage maakt: there is so much  potential of this variety that I just wish people would put more effort into making Pinotage. It is unique to our country and adds to the world of wine.’

Heeft Zwitserland ook niet laten zien dat je van de voormalige tafeldruif chasselas wereldwijnen kunt maken?

Charlotte van Zummeren


Rubriek(en):
Archief

Gerelateerde berichten


    Hoofdmenu