Rust in de tent?

door Chantal Smeets

In de periode na de feestdagen lijkt het voor de meeste mensen alsof wij op het wijngoed niks te doen hebben. Ik krijg nu dan ook geregeld de vraag: ‘Wat ik dan allemaal doe nu er niet zoveel werk is?Ik kan jullie bij deze verzekeren dat juist deze periode van ogenschijnlijke kalmte één van de allerdrukste is. We zijn namelijk volop bezig met snoeien in de wijngaard. Dit roept natuurlijk associaties op van een vrouw met een zonnehoed die met een delicaat schaartje haar roosjes loopt bij te punten. Nou, think again, ik had, bij mijn laatste telling ongeveer 63.000 wijnstokken staan.

Als je echt goed snoeit, en dat heb ik door de jaren wel geleerd kun je in guyot simple ongeveer 100 stokken per uur afwerken, echter ik heb guyot double. Dit houdt in dat ik er 75 afkrijg. 63.000/75 komt uit op 840 uur werk.

Als je erbij bedenkt dat we snoeien met de zogenaamde Electrocoupe, een elektrisch moordwerktuig waarmee je even makkelijk je hand als een rank doorknipt is het al ietsje minder romantisch. Je moet namelijk echt je hoofd erbij houden omdat 1 stommiteit resulteert in het feit dat je je hand tussen de Merlot kunt gaan zoeken.

Nadat dit werk is afgerond komt het echt feestelijke onderdeel van de procedure, tirer les branches. Voor wie geen Frans spreekt; dit klink weliswaar als een gedichtje maar staat gewoon voor ‘takken trekken’. Op zich klikt dit niet heel erg tot je je realiseert dat de druivenstruik van oorsprong een klimplant is. Dit impliceert dat hij dus een soort van tentakels om de bedrading heen slingert die gedurende het jaar verhouten. Kort gezegd; die takken zitten dus muurvast. Na het snoeien sta je dus vervolgens nog een keer 840 uur aan weerspannige struiken te hengsten. In mijn eerste jaar heb ik door dit werk op de spoedeisende hulp gelegen; ze dachten dat ik en hartaanval had. Wat bleek; zwaar geforceerde borstpier…

 
Het punt waarop we nu zitten met de wijngaard is de zogenaamde ‘plie’ het buigen. Met een speciale tang met ijzerdraad buigen we alle gesnoeide takken terug tegen het draadwerk zodat ze daarheen groeien waar we ze willen hebben dit jaar. Hierbij moet je wel heel voorzichtig te werk gaan; wanneer je namelijk ‘krak’ hoort is dat weer 1 fles wijn minder voor het komende jaar. Het eerste jaar heb ik zoveel ‘krak’ gehoord begeleid door Frans hoongelach dat ik eigenlijk geen oogst meer verwachtte. Echter bij regenweer, en dan vooral echte Oud-Hollandse plensbuien, kan dit werkje veel makkelijker worden uitgevoerd omdat de takken minder snel afknappen. Weliswaar niet echt fijn werken, kniehoog in de modder maar wel beter voor mijn teerbeminde struikjes.

Als laatste gaan we deze maand nog een aantal toevoegingen doen aan de grond; denk aan kalk maar ook mest op bepaalde stukken waar de grond extree arm is. Dus wat doet een wijnboerin aan het einde van deze heerlijk rustige periode? Kniediep door de biologisch gecertificeerde shit heen waden. Laat de zomer maar snel komen!


Rubriek(en):
Columns

Gerelateerde berichten


    Hoofdmenu